###...Memory's Days...###
posted on 11 Feb 2006 02:00 by hyokito in MemorydayZ
...เป็นนางฟ้างามสง่านามอัปสรฯ...อรชรกล้าแกร่งดั่งแสงสูร...
...อัปสรสวรรค์เป็นที่รักที่เทิดทูน...แหล่งเก้อกูลสรรพวิชามาช้านาน...
...สีน้ำเงิน-บานเย็น เป็นสง่า...สีน้ำเงินสูงค่า น่าภูมิฐาน...
...สีบานเย็น เป็นสตรีงามตระกาล...น้ำเงิน-บานเย็นหรูคู่แดนไทย...
...ทั้งเรียนดี ประพฤติดี กีฬาเด่น...เรารู้เล่น รู้หน้าที่ อันยิ่งใหญ่...
...เพื่อเป็นเยี่ยงกุลสตรีที่เยาว์วัย...เมื่อเติบใหญ่จักมีค่าควรสังคม...
...ชาวอัปสรฯ รวมพลังเพื่อสรรค์สร้าง...ทุกๆทางเพื่อเกียรติและสุขสม...
...ให้อัปสรฯ เป็นที่รักที่ชื่นชม...ชนนิยมศิษย์บูชาชั่วฟ้าดิน...
เป็นวันที่ร้องเพลงนี้ดังที่สุดในช่วง6ปีที่ผ่านมา...
วันนี้คือสุดท้าย...
ไม่มีอีกแล้ว มาร.ร.สาย กระโดดตบ50ครั้ง แบบโกงๆ
ไม่มีอีกแล้ว ปั่นการบ้านชิงแช้มป์โลก
ไม่มีอีกแล้ว แอบกินขนมในห้องเรียนแบบจะๆ
ไม่มีอีกแล้ว ตบตีกะม.ต้นต่อแถวร้านยำในโรงอาหาร
ไม่มีอีกแล้ว เหมาขนมในร้านสวัสดิการ
ไม่มีอีกแล้ว กีฬาสีรากเลือด
ไม่มีอีกแล้ว งานนิทัศน์เอาหน้า
ไม่มีอีกแล้ว เกียรติบัตรนักเรียนถึก
ไม่มีอีกแล้ว ชมรมการ์ตูนไม่เต็มบาท
ไม่มีอีกแล้ว ลอกโพยกันชิบหาย(วายวอด)
ไม่มีอีกแล้ว ม.6/2...
แม้จะเคยคิดว่าจะดีใจมากมายถ้าจบได้
แม้จะเคยภาวนาแทบทุกลมหายใจให้ผ่านมันไปให้พ้นๆซะที
ล้มลุกคลุกคลาน กรีดร้องร่ำไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด
ช่วงเวลาที่ยาวนานแทบขาดใจ ทำให้ทุกทรมานจนแทบบ้า
แต่เมื่อถึงวันนี้ สิ่งที่เอ้อล้นออกมาทางดวงตาคืออะไร ถ้าไม่ใช่...น้ำตา
ไม่อยากจบไม่อยากจาก ไม่อยากสูญเสียวันที่เราเคยคิดว่ามันเป็นเพียงวันธรรมดา
ไม่อยากบอกลาเพื่อนๆและน้องๆมากมาย...
วันนี้แก้มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ บอกเราให้รู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
นี่คือความจริงที่เราจะต้องปล่อยมือจากกันอย่างอาลัย...
ที่นี่...ที่ที่เราเคยคิดว่า ไม่ใช่ที่สำหรับเรา...
ที่ที่เราคิดว่า คงไม่ได้ให้อะไรมากไปกว่าความรู้...
ที่ที่เราคิดว่า คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรเราได้...
แต่ที่นี่...คือที่ที่เราได้รู้จักพี่ปอย พี่ทราย ชมรมการ์ตูน
และเปลี่ยนเราให้มีความฝัน...
ที่นี่...คือที่ทำให้เรารู้จักล๊าร์ค...
ที่นี่..คือที่ที่เราได้รู้จักคำว่ารัก ได้เจ็บปวด
ที่นี่...คือที่ที่ทำให้เราเข็มแข็งและอดทนขึ้นมากมาย
ที่นี่...คือที่ที่ทำให้เราเติบโตอย่างที่ควรจะเป็น
ที่นี่...คือที่ที่เราได้รู้จักคำว่ามิตรภาพ ทั้งแท้จริงและจอมปลอม
เพราะมีที่นี่ ทำให้เราเป็นเราอย่างที่เป็นทุกวันนี้ เปลี่ยนแปลง...
จากเด็กหญิงเฉื่อยชาไร้จุดมุ่งหมายคนนึง เป็นคนที่ฝันอยากทำงานด้านการ์ตูน
จากเด็กหญิงอ่อนแอคนนึง เป็นคนที่เข้มแข็งขึ้นมาอย่างมากมาย
จากเด็กหญิงไม่มีตัวตนคนนึง เป็นคนที่มีคนทักทายเมื่อเดินผ่านตามทาง
จากเด็กหญิงดูดายคนนึง เป็นคนที่เห็นอกเห็นใจและทำเพื่อคนอื่นได้อย่างเต็มใจ
จากเด็กหญิงไร้ความรับผิดชอบคนนึง เป็นคนที่รู้จักรับผิดชอบมากขึ้น
จากเด็กหญิงโดดเดี่ยวคนนึง เป็นคนที่มีเพื่อนรักเพื่อนตาย
จากเด็กหญิงคนนั้น จนกลายเป็นเราในวันนี้ ก็เพราะที่นี่...สตรีวัดอัปสรสววรค์...
สิ่งที่หลงเหลือไว้หลังจากวันนี้ ไม่ได้มีเพียงลายเซ็นบนเสื้อพละ
หนังสือรุ่น รูปถ่าย คราบน้ำตาและสายมงคลหลายเส้นที่อาจารย์บรรจงผูกบนข้อมือ
แต่ยังมีความทรงจำที่ไม่อาจหาได้จากที่ไหน ไม่อาจประเมินค่าได้
ถูกเก็บบรรจุอยู่ภายในร่างกายนี้ ทุกส่วน ทุกเซลล์ ทุกลมหายใจ
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานขนาดไหนก็จะไม่มีวันลืม ไม่มีวันจางหายไป
นานเท่าจนวันตาย...
ขอบคุณเพื่อนๆม.6/2 ทุกคน แม้ว่าบางคนเราจะไม่ถูกกัน
แต่ตอนนี้แล้วก็ขอให้แล้วๆกันไป
ขอบคุณที่พวกเราได้มาร่วมกันใช้ช่วงนึงในชีวิต
ผ่านพ้นทั้งความสุขสนุกสนาน ความทุกข์ยากลำบาก
เสียงหัวเราะเฮฮา และหยาดน้ำตาอาบสองแก้ม
หวังว่าทุกๆคนจะจดจำวันเวลานี้เอาไว้
ขอให้ทุกคนโชคดี มีเส้นทางที่ดี ลาก่อน...
++ขอบคุณอ.ทุกท่านที่ได้อบรมสั่งสอนและเป็นที่ปรึกษาตลอด6ปีที่ผ่านมา
++ขอบคุณพี่ปอย พี่ทรายที่ทำให้ได้รู้จักชมรมการ์ตูน
++ขอบคุณเพื่อนๆแล้วน้องๆชมรมการ์ตูนทุกๆคน
++ขอบคุณอีผิงกะตาโตว เพื่อนรักที่สุดของกรุ
++ขอบคุณเพื่อนๆม.6/2 รุ่น60
++ขอบคุณรุ่นน้องที่เคยร่วมทำกิจกรรมกันทุกๆคน
++ขอบคุณเวลาที่ยาวนานให้เราได้พบกับอะไรมากมาย
++ขอบคุณคนข้างบนโน้นที่เขียนเส้นป่ายไปป่ายมาทำให้พวกเราได้มาเจอกัน
++ขอบคุณอุปสรรคและขวากหนามที่ทำให้เราหนังหนาขึ้น
++ขอบคุณความทุกข์ที่ทำให้เรารู้ความสุขมีค่าขนาดไหน
++ขอบคุณยามยากที่ทำให้เราได้พบเพื่อนแท้
++ขอบคุณ...ขอบคุณ...และขอบคุณ...หวังว่าคงจะไม่ลืมกัน...
"...เราจากลากัน...เพื่อทำให้เราได้รู้ว่าวันเวลาที่ผ่านพ้นมามีคุณค่าเพียงใด..."
...แด่ลูกนางฟ้าทุกคน ด้วยเพลงนี้ "Angel's Tale"...
)
คิดถึงสมัยติวปัจฉิม
ก็น่าใจหายเหมือนกันนะ
(คนแก่แอบมารำพึง)
#1 By เจ้าชายดนตรี on 2006-02-11 02:10